Farkında mısınız? Dışarıda yağmur yağıyor. Bakın. Evet yağmur. Herkesin bildiği ama kimsenin de göremediği bir yağmur yağıyor. Bu öyle bir yağmur ki sizi ıslatmaz. Ama içinizin ıslandığını hissedersiniz. Bazen siz de yağarsınız bir yağmur tanesi gibi. Akarsınız sokaklarda, aldırmadan beton yığınının kasvetine ve asfaltın simsiyah sertliğine. En ince çatlaklardan geçersiniz. Sonra özünüze dönersiniz. Keşfedersiniz içinizdeki gerçek kendinizi. Görürsünüz kimsenin yıkamadığını, siz istemezseniz delik bile açamadığı geniş bentlerinizi. İşte o zaman anlarsınız sınırlarınızın enginliğini, farkedersiniz kaybolmaya yüz tutmuş ama içten içe yaktığınız ateşi. Görürsünüz o ateşi, sizin bile söndürmeye gücünüzün yetmeyeceği. Ve keşfedersiniz ki bütün bir dünya aslında sizin içinizde, duygularınızdan esinlendiğini aslında mevsimlerin. Soğuk içinize işler ya, işte öyledir. Donacağınızı zannedersiniz ama donmadığınızda soğuğa ne kadar dayanıklı olduğunuzu görürsünüz. Aslında ne kadar güçlü olduğunuzu, gücünüzü sizin bile sınırlandıramayacağınızın korkusuna kapılırsınız. Asla bilemezsiniz iradenizin, bedeninizin üzerindeki gücünün varabileceği zirveleri. Bütün insanlar aslında dünyadaki birer zirvedirler. Bazıları zirvenin yalnızlığında etrafında sadece bir boşluk görür. Halbuki etrafında o kadar bilinmezlik vardır ki hepsinin karmaşıklığından, belki de “birini göremezsem?” korkusuyla kaçırır bütünün o içiçe geçmiş estetiğini. Ama insan yine de kalıpların kabullenmediği, coşkun bir ırmak gibi haykırarak akar. Bazen dağlara çıkar, bazen topraktan içeri süzülür. Ve insan kendi özünün ışığında kaybolur. İşte bu kadar........